Przedszkole Miejskie nr 20 z Oddziałami Integracyjnymi im. Smoka Felusia w Mielcu

Nasi absolwenci

Strona główna -> Warto przeczytać


Agresja u dzieci w wieku przedszkolnym

 


Złość jest emocją wpisaną ludzką w naturę. Jej przeżywanie nie jest złe samo w sobie. Traktowana jako pewien rodzaj życiowej energii jest nam potrzebna m. in. dla obrony swoich praw. Złości doświadczają również dzieci.

Wielu rodzicom na pewno znana jest sytuacja, gdy dziecko, okazując swoje niezadowolenie kopie, tupie, płacze, niszczy swoje zabawki lub bije. Bunt u dziecka to naturalny etap jego rozwoju. Czasami jednak problem nie mija, a zbuntowany maluch pozwala sobie na coraz więcej. Jak radzić sobie z agresją u dziecka? Jak mądrze i rozsądnie wyznaczać mu granice?

Co to jest agresja?

Małe dzieci często zachowują się agresywnie, gdy nie mogą osiągnąć zaplanowanego celu, lub  gdy nie mają tego, czego w danej chwili chcą. Naturalną reakcją jest wtedy złość i bunt przechodzący w agresję. Dziecko się denerwuje i poprzez okazanie złości i agresji odreagowuje, mając nadzieję, że może to spowodować zmianę zachowania osoby dorosłej. Agresja fizyczna może mieć u dzieci różny charakter: objawiać się poprzez zaczepianie, bicie czy szarpanie. Agresja słowna pojawia się, gdy dzieci używają wobec innej osoby przykrych słów, są niemiłe, obrażają ją

Najczęstsze przyczyny agresji u dzieci i młodzieży .

- Doznawane frustracje i niepowodzenia– zachowania agresywne mogą być tu sposobem radzenia sobie z przykrymi emocjami.

- Domowe napięcia i konflikty - powodują poczucie niepewności, braku stabilizacji  i wewnętrzne napięcie z którym dziecko próbuje sobie radzić poprzez zachowanie agresywne.

- Chęc zwrócenia na siebie uwagi-  agresja może być wyrazem strachu przed utratą miłości w sytuacji gdy poświęcamy dziecku zbyt mało czasu i uwagi, gdy lekceważymy jego troski i problemy.

- Zazdrość- np. w sytuacji, gdy w rodzinie pojawia się młodsze rodzeństwo a wzmożoną opiekę nad nim dziecko postrzega jako faworyzowanie przez rodziców.

- Brak rozsądnych granic i zasad postępowania obowiązujących w najbliższym otoczeniu dziecka.

- Obserwowanie przemocy w mediach i w najbliższym otoczeniu- dzieci obserwujące agresywne zachowania dorosłych naśladują ich zachowanie.

- Niskie poczucie własnej wartości, brak pewności siebie i trudności w kontaktach  z rówieśnikami- w tym przypadku agresja jest sposobem na wypracowanie sobie przez dziecko pozycji w grupie rówieśniczej  i zwrócenie na siebie  uwagi.


Jak sobie radzić z agresją u dziecka?

1) Nie utrwalaj i nie nagradzaj zachowań, które świadczą o niedostatecznym rozwoju emocjonalnym- nie reaguj na dąsanie się, napady złości czy wymuszanie.

2) Często rozmawiaj o uczuciach- zadawaj pytania: co czujesz? Jak sądzisz, co czuje druga osoba? Ucz słów określających stany emocjonalne i dziel się z dzieckiem tym, co przeżywasz.

3) Pamiętaj, że dzieci uczą się przez naśladownictwo- agresja rodzi agresję.

4))Akceptuj emocje dziecka i nie zaprzeczaj im.

5)Pokazuj różne punkty widzenia  – patrzenie na świat oczami innych jest jedną z cech wysokiej inteligencji emocjonalnej.

6) Opisuj zachowanie i jego skutki.

7) Podkreślaj konsekwencje wynikające z dobrego i złego postępowania dziecka, unikaj stosowania kar. Kiedy dziecko widzi konsekwencje swojego postępowania, łatwiej mu zrozumieć, że to ono kieruje swoim życiem. Jeśli zaś spotyka się tylko z karą, uczy się, że to dorośli kontrolują sytuację i podejmują decyzje.

8) Chwal jak najczęściej- chwalenie ma magiczną moc, bo jest dla dziecka komunikatem, co zrobiło dobrze (co warto powtarzać). Najlepiej opisz, za co dziecko zasłużyło na pochwałę (ocena typu: ale jesteś zdolny ma mniejszą siłę sprawczą).

9) Obdarzaj dziecko zaufaniem- doceń każde, nawet najmniejsze i krótkotrwałe zmiany w zachowaniu.

10) Spędzaj jak najwięcej czasu z dzieckiem, baw się razem z nim- pamiętaj, że agresja często wynika z chęci zwrócenia na siebie uwagi dorosłych.

Najczęściej popełniane błędy

  • Krzyk, szarpanie, gwałtowne ruchy.
  • Bierność i bezradność w obliczu jego agresji, bagatelizowanie agresywnego zachowania dziecka (brak granic powoduje narastanie agresji)
  • Uleganie żądaniom, ustępowanie dla uzyskania spokoju (może pomóc na chwilę  i wzmacnia mechanizm terroryzowania otoczenia przez dziecko)
  • Przemawianie do dziecka, tłumaczenie- gdy jest w stanie złości, agresji, pobudzenia:

• Okazywanie szacunku dziecku wyłącznie wtedy, gdy wykazuje ono skruchę i pozwalanie mu na podjęcie decyzji jedynie wtedy, gdy jest ona taka sama, jaką proponuje dorosły.

Pamiętajmy, że dziecko nigdy nie rodzi się agresywne- dopiero później uczy się agresywnych zachowań. Jednak nie znaczy to, że nie da się z tym nic zrobić.

Dzieci bardzo szybko potrafią zmienić swoje wzorce zachowań z agresywnych na pokojowe. Wystarczy, że zrozumieją, dlaczego te pokojowe są lepsze od agresywnych i zechcą się zmienić. Odpowiednio dobrane zabawy, ćwiczenia i pogadanki przeprowadzane w grupie przedszkolnej oraz nieco chęci ze strony nauczyciela i rodziny po pewnym czasie powinny zaowocować przede wszystkim nauczeniem się przez dzieci wielu sposobów właściwego rozładowywania swojej agresji i rozwiązywania konfliktów.

 
« pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia »

Strona 2 z 10
Ulti Clocks content
Naszą witrynę przegląda teraz 17 gości 

Kalendarz


Dzisiaj jest: Środa
12 Grudnia 2018
Imieniny obchodzą
Adelajda, Aleksander, Dagmara, Paramon,
Suliwoj

Do końca roku zostało 20 dni.
Zodiak: Strzelec


Łącznie wizyt na stronie122199

Przedszkole Miejskie nr 20 z Oddziałami Integracyjnymi im. Smoka Felusia w Mielcu