Przedszkole Miejskie nr 20 z Oddziałami Integracyjnymi im. Smoka Felusia w Mielcu

Nasi absolwenci

Strona główna


 

Mielec- moja mała Ojczyzna

 

Patriotyzm lokalny to przywiązanie i miłość do tzw. małej ojczyzny, czyli miejsca, w którym się urodziliśmy lub gdzie mieszkamy  – przestrzeni kulturowo-społecznej
i geograficznej, w której funkcjonujemy, z którą jesteśmy związani emocjonalnie i najlepiej ją znamy, jest przez nas oswojona.

Dla małego dziecka pojęcie „Ojczyzna” jest wyrazem abstrakcyjnym, gdyż nie rozumie ono do końca jego zakresu znaczeniowego. Ojczyzną jest jego wieś czy miasto, w którym mieszka z rodziną, przedszkole i koledzy, sąsiedzi. Związki z Ojczyzną rozpoczynają się od więzi z rodziną, przedszkolem, swoją miejscowością, najbliższymi okolicami. Ten krąg stopniowo rozszerza się. Aby w przyszłości dziecko rozumiało słowo: Polak - patriota - Polska - moja Ojczyzna, należy „małymi kroczkami” przybliżać mu obraz kraju, rozbudzać, rozniecać tę iskierkę patriotyzmu prostymi sposobami i metodami dostępnymi percepcji dziecka. Jest to szczególnie ważne w sytuacji dużej emigracji młodych ludzi z kraju.

Temat rocznej pracy przedszkola zakłada rozwijanie patriotyzmu lokalnego czyli poszerzanie u naszych wychowanków wiedzy o mieście, w którym żyją i mieszkają,
w którym chodzą do swojego przedszkola - im. „Smoka Felusia”. Przedszkole wykorzystuje wewnętrzną potrzebę wyrażania przez dziecko swoich przeżyć i doznań organizuje zajęcia, gdzie przedszkolak może wypowiedzieć się w języku sztuki, w języku gestów i symboli. Stąd też w kształtowaniu obrazu Ojczyzny u dzieci w wieku przedszkolnym szczególne znaczenie mają takie rodzaje sztuki jak: muzyka, literatura, plastyka.

Dzieci biorąc udział w uroczystościach przedszkolnych, malując do muzyki instrumentalnej
i wokalnej przepojone są klimatem polskości, tego co moje, nasze. To rozwija i utwierdza  poczucie własnego ja – Polaka.

Dużą rolę w wychowaniu patriotycznym spełnia żywe słowo i literatura w przedszkolu. Sięga się po nią przy różnych okazjach w zależności od tematu aktualnie realizowanego, lub kontaktów okolicznościowych, których nie brak na co dzień. Nauczycielki wykorzystują różne formy pracy jak: opowiadania utworów, czytanie dzieciom utworów literackich
w połączeniu z oglądaniem ilustracji, przekazywanie baśni, legend, inscenizowanie utworów literackich czy tworzenie tekstów literackich przez dzieci. Przedszkole organizuje wiele spacerów, wycieczek, spotkań z ciekawymi ludźmi, kultywuje lokalne tradycje i zwyczaje ludowe związane ze Świętami ( spotkania opłatkowe, Jasełka, malowanie pisanek, itp.)
W salach organizowane są kąciki z symbolami narodowymi, mapą Polski, kąciki poświęcone naszemu miastu, gdzie dzieci rozpoznają zabytki, budynki, osiedla. Dokładamy wszelkich starań , by w sercach dzieci słowo „ Mielec” wzbudzało pozytywne emocje oraz kojarzyło się z chwilami radosnego, pogodnego dzieciństwa, jak w wierszu:

 

„Mielec- moje miasto” T. Wywrockiego


Mielec- moje miasto,

Tu się urodziłem, tu wszystko jest dla mnie

Tak bliskie i miłe.

Tu chodzę do szkoły, znam tu każdy kamień.

Zwyczajne dla innych, najpiękniejsze dla mnie.

Tu moje korzenie, rodzinka tu mieszka:

Wujkowie, dziadkowie i ciocia Agnieszka.

Z Mielca byś wyjechał?

Ktoś się głupio pyta.

A za żadne skarby , przenigdy i kwita!

 


Agresja u dzieci w wieku przedszkolnym

 


Złość jest emocją wpisaną ludzką w naturę. Jej przeżywanie nie jest złe samo w sobie. Traktowana jako pewien rodzaj życiowej energii jest nam potrzebna m. in. dla obrony swoich praw. Złości doświadczają również dzieci.

Wielu rodzicom na pewno znana jest sytuacja, gdy dziecko, okazując swoje niezadowolenie kopie, tupie, płacze, niszczy swoje zabawki lub bije. Bunt u dziecka to naturalny etap jego rozwoju. Czasami jednak problem nie mija, a zbuntowany maluch pozwala sobie na coraz więcej. Jak radzić sobie z agresją u dziecka? Jak mądrze i rozsądnie wyznaczać mu granice?

Co to jest agresja?

Małe dzieci często zachowują się agresywnie, gdy nie mogą osiągnąć zaplanowanego celu, lub  gdy nie mają tego, czego w danej chwili chcą. Naturalną reakcją jest wtedy złość i bunt przechodzący w agresję. Dziecko się denerwuje i poprzez okazanie złości i agresji odreagowuje, mając nadzieję, że może to spowodować zmianę zachowania osoby dorosłej. Agresja fizyczna może mieć u dzieci różny charakter: objawiać się poprzez zaczepianie, bicie czy szarpanie. Agresja słowna pojawia się, gdy dzieci używają wobec innej osoby przykrych słów, są niemiłe, obrażają ją

Najczęstsze przyczyny agresji u dzieci i młodzieży .

- Doznawane frustracje i niepowodzenia– zachowania agresywne mogą być tu sposobem radzenia sobie z przykrymi emocjami.

- Domowe napięcia i konflikty - powodują poczucie niepewności, braku stabilizacji  i wewnętrzne napięcie z którym dziecko próbuje sobie radzić poprzez zachowanie agresywne.

- Chęc zwrócenia na siebie uwagi-  agresja może być wyrazem strachu przed utratą miłości w sytuacji gdy poświęcamy dziecku zbyt mało czasu i uwagi, gdy lekceważymy jego troski i problemy.

- Zazdrość- np. w sytuacji, gdy w rodzinie pojawia się młodsze rodzeństwo a wzmożoną opiekę nad nim dziecko postrzega jako faworyzowanie przez rodziców.

- Brak rozsądnych granic i zasad postępowania obowiązujących w najbliższym otoczeniu dziecka.

- Obserwowanie przemocy w mediach i w najbliższym otoczeniu- dzieci obserwujące agresywne zachowania dorosłych naśladują ich zachowanie.

- Niskie poczucie własnej wartości, brak pewności siebie i trudności w kontaktach  z rówieśnikami- w tym przypadku agresja jest sposobem na wypracowanie sobie przez dziecko pozycji w grupie rówieśniczej  i zwrócenie na siebie  uwagi.


Jak sobie radzić z agresją u dziecka?

1) Nie utrwalaj i nie nagradzaj zachowań, które świadczą o niedostatecznym rozwoju emocjonalnym- nie reaguj na dąsanie się, napady złości czy wymuszanie.

2) Często rozmawiaj o uczuciach- zadawaj pytania: co czujesz? Jak sądzisz, co czuje druga osoba? Ucz słów określających stany emocjonalne i dziel się z dzieckiem tym, co przeżywasz.

3) Pamiętaj, że dzieci uczą się przez naśladownictwo- agresja rodzi agresję.

4))Akceptuj emocje dziecka i nie zaprzeczaj im.

5)Pokazuj różne punkty widzenia  – patrzenie na świat oczami innych jest jedną z cech wysokiej inteligencji emocjonalnej.

6) Opisuj zachowanie i jego skutki.

7) Podkreślaj konsekwencje wynikające z dobrego i złego postępowania dziecka, unikaj stosowania kar. Kiedy dziecko widzi konsekwencje swojego postępowania, łatwiej mu zrozumieć, że to ono kieruje swoim życiem. Jeśli zaś spotyka się tylko z karą, uczy się, że to dorośli kontrolują sytuację i podejmują decyzje.

8) Chwal jak najczęściej- chwalenie ma magiczną moc, bo jest dla dziecka komunikatem, co zrobiło dobrze (co warto powtarzać). Najlepiej opisz, za co dziecko zasłużyło na pochwałę (ocena typu: ale jesteś zdolny ma mniejszą siłę sprawczą).

9) Obdarzaj dziecko zaufaniem- doceń każde, nawet najmniejsze i krótkotrwałe zmiany w zachowaniu.

10) Spędzaj jak najwięcej czasu z dzieckiem, baw się razem z nim- pamiętaj, że agresja często wynika z chęci zwrócenia na siebie uwagi dorosłych.

Najczęściej popełniane błędy

  • Krzyk, szarpanie, gwałtowne ruchy.
  • Bierność i bezradność w obliczu jego agresji, bagatelizowanie agresywnego zachowania dziecka (brak granic powoduje narastanie agresji)
  • Uleganie żądaniom, ustępowanie dla uzyskania spokoju (może pomóc na chwilę  i wzmacnia mechanizm terroryzowania otoczenia przez dziecko)
  • Przemawianie do dziecka, tłumaczenie- gdy jest w stanie złości, agresji, pobudzenia:

• Okazywanie szacunku dziecku wyłącznie wtedy, gdy wykazuje ono skruchę i pozwalanie mu na podjęcie decyzji jedynie wtedy, gdy jest ona taka sama, jaką proponuje dorosły.

Pamiętajmy, że dziecko nigdy nie rodzi się agresywne- dopiero później uczy się agresywnych zachowań. Jednak nie znaczy to, że nie da się z tym nic zrobić.

Dzieci bardzo szybko potrafią zmienić swoje wzorce zachowań z agresywnych na pokojowe. Wystarczy, że zrozumieją, dlaczego te pokojowe są lepsze od agresywnych i zechcą się zmienić. Odpowiednio dobrane zabawy, ćwiczenia i pogadanki przeprowadzane w grupie przedszkolnej oraz nieco chęci ze strony nauczyciela i rodziny po pewnym czasie powinny zaowocować przede wszystkim nauczeniem się przez dzieci wielu sposobów właściwego rozładowywania swojej agresji i rozwiązywania konfliktów.

 


Jak wspomagać rozwój emocjonalny dziecka


W pogoni za rozwojem intelektualnym naszych pociech, często zapominamy o tym, jak ważne jest dbanie o sferę życia uczuciowego dziecka. Podstawą prawidłowego rozwoju emocjonalnego jest umiejętność rozpoznawania emocji, nazywania ich i wyrażania, w społecznie akceptowalny sposób. Od tego, czy nasz maluch będzie potrafił radzić sobie z całą gamą emocji, zależeć będzie jego poczucie wartości, zaufanie do siebie, zdolność nawiązywania relacji z innymi ludźmi, rozumienie ich.

Na nasz wrodzony potencjał do posiadania uczuć, ich rozumienia i używania, wpływa najbliższe otoczenie, w najwcześniejszych latach życia. Na początku swojego rozwoju, każde małe dziecko spontanicznie i bez żadnych zahamowań wyraża swoje uczucia bez względu na otoczenie, w którym się znajduje.

Uwaga! Każde niemowlę, w ciągu pierwszych miesięcy życia, wyraża głównie cztery podstawowe uczucia: złość, strach, smutek i radość. To, jak z czasem zacznie wyrażać swoje uczucia, zależy od najbliższego otoczenia, w którym się znajduje.

To rodzic staje się przewodnikiem dziecka w skomplikowanym świecie doświadczanych przez nie uczuć. To od nas nasze dzieci uczą się, jak radzić sobie z własnymi emocjami: jak odreagowywać złość, przełamywać strach, czy przeżywać smutek.

 

Jak pomóc dziecku radzić sobie z własnymi uczuciami:

  • słuchaj dziecka z czułością i empatią. Stwórz atmosferę, w której wyrażanie uczuć jest czymś pożądanym. Odłóż na czas rozmowy wszystkie inne zajęcia i zaangażuj się w pełni w rozmowę z dzieckiem. Tylko taki kontakt ma prawdziwą wartość. Jeśli dziecko poczuje się zrozumiane, najczęściej samo będzie potrafiło sobie pomóc.
  • podczas rozmowy z dzieckiem lepiej zadawać pytania otwarte, czyli takie, które nie sugerują odpowiedzi. Zamiast pytać „jak się czujesz?”  lepiej zapytać „co czujesz w tej sytuacji?”, „opowiedz mi co się stało”. Na pierwsze pytanie najczęstszą odpowiedzią jest „dobrze”, zaś gdy sformułujemy pytanie w sposób otwarty, dajemy szansę dziecku wypowiedzenia swoich prawdziwych emocji.
  • nie próbuj wyręczać dziecka i dopowiadać mu, gdy nie może się wysłowić. Nigdy nie zakładaj, że na pewno wiesz, co ono czuje i co chce Ci powiedzieć.
  • pomóż dziecku nazwać uczucia i zaakceptować je. Rodzicom przychodzi często z trudnością zaakceptowanie uczuć dziecka, ponieważ nie są w stanie zaakceptować swoich. Przed rozmową z dzieckiem, warto się zastanowić, czy sami dajemy sobie prawo do odczuwania różnych emocji, czy je wyrażamy czy też tłumimy? Jeśli nie lubimy jakiejś emocji u siebie, nie zrozumiemy jej u dziecka i nie pozwolimy mu na wyrażenie jej. Dziecko od nas uczy się sposobów rozwiązywania konfliktów, stajemy się dla niego przykładem, co mają robić w sytuacjach budzących smutek bądź złość.
  • pamiętaj, że akceptacja uczuć dziecka nie zakłada przyzwolenia na działanie pod ich wpływem. Przeżywanie złości nie jest tożsame, z destruktywnym zachowaniem pod jej wpływem. Uczmy dziecko przestrzegania zasad oraz sposobów radzenia sobie ze wszystkimi ogarniającymi je uczuciami, w sposób który nie wyrządzi nikomu krzywdy.
  • pamiętaj, że każde uczucie ma swoją specyficzną wartość, wszystkie nam do czegoś służą i żadnego z nich nie należy tłumić. Rozpoznawanie nieprzyjemnych uczuć pomaga nam współodczuwać z innymi ludźmi, gdy oni je przeżywają, a także na zasadzie kontrastu pomagają nam cieszyć się przyjemnymi uczuciami. Gdy ludzie pozbywają się tzw. „złych” uczuć, tracą zdolność odczuwania tych „dobrych”.
    Pamiętajmy również, że małe dzieci przejawiają silne emocje za pomocą ciała. Jeżeli nie mają możliwości wyrażania swoich uczuć, tłumią je w sobie i zaczynają przejawiać różnego rodzaju choroby somatyczne (problemy ze spaniem, trawieniem, wydalaniem, problemy skórne, nadmierną ruchliwość). Jeśli nie nauczymy dzieci poznawania sowich emocji i wyrażania ich słowami, sprawimy że staną się dorosłymi, którzy reagują objawami fizycznymi w obliczu doznawania emocji.
  • chcąc pocieszyć dziecko, poprawić jego samopoczucie, często zaprzeczamy odczuwanym przez niego „negatywnym” emocjom, mówiąc „Nie ma powodu do płaczu”, „Nic się nie stało”, „Nie ma się czego bać”. Takimi słowami, nie sprawimy, że dziecko przestanie czuć, to co czuje, a jedynie spowodujemy poczucie braku zrozumienia i odrzucenia. Tylko wtedy gdy, dziecko poczuje się w pełni akceptowane, przyjdzie porozmawiać z nami następnym razem, gdy będzie miało problem.
  • nie narzucaj dziecku „przyjemnych” emocji, jeśli przeżywa w tym momencie te „nieprzyjemne”. Dziecko nie może być zawsze radosne i pogodne, ono też ma prawo przeżywać myśli i uczucia, jakich doświadcza naprawdę. Niektórzy rodzice, gdy ich pociecha przeżywa stratę, smutek, starają odwrócić jego uwagę od trudnego wydarzenia poprzez rozśmieszanie go, zmianę tematu, zakup nowej zabawki. Pamiętaj, że odcinając dziecko od jego prawdziwych uczuć, nie pomagasz mu w radzeniu sobie z nimi, lecz sprawiasz, że w przyszłości maluch nie będzie w dobrym kontakcie z nimi, a tym samym nie będzie potrafił współodczuwać z innymi ludźmi.
  • nie oceniajmy i nie krytykujmy dziecka! To bardzo obniża jego poczucie własnej wartości.
  • gdy dziecko opowie nam o swoich trudnościach, nie podejmujmy od razu działania. Być może samo zna rozwiązanie, a potrzebuje jedynie naszego wsparcia i zrozumienia, aby je zrealizować. Wspólnie z dzieckiem zastanówcie się, co można w tej sytuacji zrobić, co mogłoby mu pomóc lepiej się poczuć, na jaką pomoc z naszej strony ono się zgadza. Takie zachowanie wzbudza zaufanie do nas oraz wspiera jego samodzielność w radzeniu sobie z trudnościami.
 


ROZWIJANIE UMIEJĘTNOŚCI MATEMATYCZNYCH

U DZIECKA

W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

 

Drogi Rodzicu!


Czy wiesz, że ucząc matematyki od urodzenia, rozwijasz wzrok, słuch i mowę dziecka, a także kreatywność, pamięć fotograficzną i myślenie operacyjne?

Dziecko w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym myśli na poziomie konkretnym. Musi prawdy odkryć samo. Dlatego zamiast tłumaczyć mu, dlaczego tak jest, lub skąd się to wzięło, lepiej skłonić je do obserwacji lub wykonania doświadczenia, gdyż jest to najlepszy sposób na zrozumienie złożoności zjawisk. Dojrzałości psychicznej do uczenia się matematyki nie można ukształtować przez tłumaczenie. Dojrzałość tę dziecko musi samo zdobyć, odkryć i wypróbować. Rodzice powinni stworzyć mu do tego odpowiednie warunki.

Poniżej kilka przykładów wspólnych zabaw:

Określanie kierunków ruchu i położenia przedmiotów w przestrzeni z punktu widzenia dziecka

Rozróżnianie położenia przedmiotów w przestrzeni z punktu widzenia dziecka można kształtować w każdym miejscu, domu, parku, na placu zabaw. W domu używamy do tego zabawek- dziecko staje w wyznaczonym miejscu, rodzic układa wokół niego zabawki. Na początku należy dziecku uświadomić, co znajduje się pod nim (podłoga, dywan), a następnie nad nim (sufit, lampa). Później rodzic pyta dziecko: Co znajduje się przed tobą ?, za tobą ?, z prawej strony (pokazując przy tym prawą stronę dziecka), z lewej strony ? itd. W ten sam sposób można bawić się na dworze zatrzymując dziecko w wyznaczonym miejscu i stawiając te same pytania.

Dziecko może również układać na przedmioty według poleceń osoby dorosłej: połóż misia na stole, auto pod stołem, z prawej strony połóż piłkę, za sobą połóż klocki itd.

W parku można bawić się w zajączki- dziecko kica wesoło po "lesie", osoba dorosła opowiada historyjkę, używając terminów: za, przed, pod, z prawej, z lewej, wokół, między, dalej, bliżej.

Określanie wzajemnego położenia przedmiotów w przestrzeni i na płaszczyźnie
Rodzic przygotowuje wcześniej elementy ilustracji, może to być drzewo, dom, drabina, ptaki, płot, deszczowe chmury, zwierzęta, owoce. Dziecko umieszcza dowolne elementy ilustracji wokół drzewa. Zanim dołoży element, musi określić, gdzie chce go położyć, używając terminów: obok, nad, pod itd.
Inną formą tego ćwiczenia jest rysowanie pod dyktando. Dziecko otrzymuje kartkę z narysowanym stołem. Osoba dorosła wydaje polecenia: Twój przyjaciel ma urodziny. Zaprojektuj dla niego świąteczny wystrój. Na stole ustaw tort. Na torcie zapal świeczki. Pod stołem ustaw 3 paczki z prezentami. Obok stołu postaw 2 krzesła. Nad stołem zapal żółtą lampę. Z prawej strony powieś 2 kolorowe baloniki. Z lewej strony powieś 1 czerwony balonik. U góry powieś obrazek. Na dole połóż dywan. Obok tortu postaw wazon z kwiatami. W ten sposób można wykonywać wiele innych ilustracji. Wszystko zależy od inwencji osoby dorosłej.

Utrwalanie rozróżniania stron ciała

Celem tych ćwiczeń jest dostarczanie dziecku doświadczeń potrzebnych do zorientowania się w schemacie własnego ciała. Określanie kierunków ciała nie należy do zadań prostych, dlatego należy wykorzystywać wszelkie okazje do tego, by dziecko mogło ćwiczyć tę umiejętność.

Zabawa do piosenki "Nie chcę cię znać"- podczas śpiewania dziecko i rodzic podają sobie wskazane w piosence ręce.

"Rozbiórka domu"- raz jedną raz drugą ręką dziecko zdejmuje klocki z wcześniej zbudowanego domu.

Dziecko dostaje gazetę, z której ugniata kulę, następnie wykonuje polecenia: podrzuć kulę 3 razy lewą ręką, a potem 3 razy prawą ręką, przełóż ją z lewej ręki do prawej itd.

Spacer również można wykorzystać do nauki stron ciała, tłumacząc dziecku, którą stroną jeżdżą samochody, którą stroną chodzą piesi oraz ucząc zasad przechodzenia przez jezdnię (spójrz w lewo, potem w prawo, jeszcze raz w lewo, możesz iść).

Rozwijanie klasyfikacji

To jak szybko dziecko osiągnie zdolność klasyfikowania zależy od tego, czy ma możliwości do ćwiczenia.

Na początku będzie to grupowanie według kształtu, koloru, przeznaczenia. Można do tego użyć zabawek- układanie (porządkowanie) na półkach. Dziecko przeprowadza wielkie porządki i układa swoje zabawki, osobno misie, lalki, auta, klocki itd. Ćwiczenia klasyfikacji można przeprowadzić w kuchni segregując sztućce czy talerze. Można uczyć klasyfikacji robiąc porządki w szafie, segregując części garderoby. Do ćwiczeń klasyfikacji można użyć zwykłych klocków drewnianych, kolorowych, o różnych kształtach. Klocki te dziecko segreguje, według określonych cech np. kolorów, wielkości, kształtu.

Mamy nadzieję, że zaproponowane ćwiczenia będą dla Was Rodzice wstępem do wykorzystania własnej pomysłowości w nauce matematyki Waszych dzieci.

 

 

„Współczesne choroby wieku dziecięcego – jakie symptomy powinny wzbudzić niepokój u rodziców?”

 

Wprowadzenie szczepionek ochronnych znacząco wpłynęło na rodzaj chorób, które najczęściej pojawiają się w wieku przedszkolnym. Nie są to jak dawniej świnka czy różyczka, ale m.in.: choroba bostońska czy rumień zakaźny. Oto symptomy i objawy najczęściej pojawiających się chorób:

Rumień zakaźnyjest chorobą wirusową. Inna nazwa tego schorzenia to piąta choroba. Przenosi się drogą kropelkową, a największa zakaźność występuje jeszcze przed pojawieniem się wysypki, która jest głównym objawem choroby. Początkowo wysypka obejmuje twarz przypominając skrzydła motyla lub obraz uderzonych policzków. Zabarwienie jest czerwono – fioletowe. Nie obejmuje ona nosa i brody. Po kilku dniach rozsiewa się na kończyny, a rzadko pojawia się na tułowiu. Nie rozprzestrzenia się na błony śluzowe( jak przy ospie). Wysypka może utrzymywać się ok. 2 tygodnie. Może nastąpić nawrót choroby np. po nadmiernym przegrzaniu. Czasem choroba przebiega bezobjawowo, może towarzyszyć jej stan podgorączkowy (ale najczęściej nie jest obecny). Choroba u młodszych dzieci rzadko powoduje powikłania, ale u dzieci starszych może dojść do zapalenia drobnych stawów lub wystąpienia anemii. Wirus jest groźny także dla kobiet w ciąży – może doprowadzić do poronienia. U dziecka z podejrzeniem choroby zaleca się konsultację lekarską i odizolowanie od grupy przedszkolnej.

Choroba bostońska inaczej choroba dłoni, stóp i ust jest coraz powszechniej występującym schorzeniem. Jest wywołana przez wirusy. Do zakażenia może dojść drogą kropelkową lub poprzez bezpośredni kontakt z wydzielinami chorego. Choroba rozwija się w przeciągu 4 – 6 dni od zakażenia. Jej przebieg jest zazwyczaj łagodny. Pojawiają się zmiany skórne w postaci bolesnych pęcherzyków na dłoniach, stopach i ustach. Mogą się one przekształcić w pęcherze lub owrzodzenia jednak zazwyczaj samoistnie się goją. Rzadkie powikłania tej choroby to: zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych lub mózgu, zapalenie mięśnia sercowego, obrzęk płuc , a nawet zgon. Choroba ta jest bardzo zakaźna, dlatego konieczna jest izolacja dziecka od przedszkolaków. Obecnie w leczeniu stosuje się tylko leki objawowe. Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania należy przestrzegać zasad higieny.

Płonica inaczej szkarlatyna jest chorobą bakteryjną( wywołują ją paciorkowce z grup A).W razie zachorowania konieczna jest antybiotykoterapia. Przenosi się ona drogą kropelkową. Jej początek jest zazwyczaj nagły: pojawia się wysoka gorączka, złe samopoczucie, niekiedy ból brzucha i wymioty. Często migdałki są powiększone i pokryte nalotem. Na skórze dziecka pojawia się drobna wysypka, szczególnie intensywna na twarzy(nie obejmuje trójkąta pomiędzy fałdami nosowymi a brodą), tułowiu i pośladkach, jest obecna także w pachwinach i w pachach. Po 2- 3 tyg. Dochodzi do złuszczenia skóry stóp i dłoni, a skóra twarzy też się może delikatnie złuszczyć. W przebiegu płonicy gardło jest żywoczerwone( szkarłatne), a po kilku dniach język staje się czerwony z widocznymi brodawkami(język malinowy). W niektórych przypadkach dochodzi do zapalenia nerek i stawów.

Gorączka trzydniowa – inaczej rumień nagły lub szósta choroba. Do infekcji dochodzi najczęściej w pierwszych 2 latach życia dziecka. Przyczyną jest infekcja wirusowa. Jest to choroba powszechna, przekazywana drogą kropelkową. U zarażonego dziecka pojawia się nagła wysoka gorączka(do 40 stopni), która trwa od 2 do 4 dni. Gorączce towarzyszy ogólne osłabienie, a po jej ustąpieniu najczęściej na tułowiu pojawia się drobnoplamista wysypka, która szybko ustępuje. W leczeniu stosuje się leki przeciwgorączkowe.

Yersinioza jest chorobą zakaźną, bakteryjną. Większość zachorowań pojawia Siudo 5 roku życia. Objawami choroby są: biegunka, gorączka, bóle brzucha. Niekiedy mogą pojawić się wymioty i bolesne parcie na stolec, w którym może znaleźć się domieszka śluzu lub krwi. U niektórych dzieci przebieg choroby może przypominać zapalenie wyrostka robaczkowego( bóle brzucha w okolicy prawego podbrzusza i gorączka). Po kilku dniach od ustąpienie biegunki może pojawić się zapalenie stawów. Dziecko skarży się na bóle stawów zwłaszcza kończyn górnych i dolnych (staw kolanowy, stawy stóp, stawy nadgarstka, palców rąk). U niektórych dzieci przebieg choroby może być gwałtowny z zapaleniem mięśnia sercowego, płuc z posocznicą. Najczęściej do zarażenia dochodzi na skutek błędu dietetycznego i zjedzenia niedopieczonego czy niedogotowanego skażonego mięsa, zanieczyszczonych odchodami ludzi lub zwierząt produktów lub wypicia skażonego niepasteryzowanego mleka. Zakażenie może być przeniesione z chorego człowieka. Yersiniozę powodują bakterie, które znajdują się w odchodach chorych zwierząt. Bakterie te są bardzo odporne i dlatego nawet prawidłowe przechowywanie produktów w lodówce nie zabija patogenu. Niekiedy nawet obróbka termiczna nie zapobiega infekcji. Objawy choroby pojawiają się po kilku, a nawet kilkunastu dniach od zarażenia. Dziecko podejrzane o chorobę powinno być izolowane od grupy.

Mononukleoza zakaźna – nazywa się ją chorobą pocałunków. Jest chorobą wirusową przenoszoną poprzez ślinę, droga kropelkową oraz kontakt z zakażoną krwią. Dzieci w wieku przedszkolnym lubią się przytulać, ściskać dlatego niebezpieczeństwo zakażenia jest duże. Objawy choroby są zazwyczaj łagodne i przypominają grypę: wysoka gorączka, ból gardła, obrzęk migdałków, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych. Dziecko cierpi, z trudem przełyka. W przebiegu choroby może dojść do powiększenia narządów wewnętrznych jamy brzusznej, co może wywoływać ból brzucha. Niekiedy po wprowadzeniu antybiotyku(chorobą jest mylona z anginą)na skórze powstaje wysypka. Chorobę leczy się objawowo, nie jest dostępna szczepionka. Zapobiec jej może mycie rąk, zatykanie ust podczas kichania i kaszlu.

Ospa wietrzna – nazywana jest wiatrówką, jest spowodowana przez wirusa ospy wietrznej i półpaśca. Większość zachorowań występuje do 9 r.ż. Powszechnie uważa się, że ospa jest schorzeniem niegroźnym i rzeczywiście u większości dzieci choroba przebiega łagodnie. Jednak w niektórych przypadkach może dojść do powikłań m.in. pod postacią zapalenia opon mózgowych, zapalenia mózgu, rozwoju ataksji móżdżkowej czy zapalenia płuc, żołądka czy jelit. Wirus jest bardzo zakaźny i powszechny. Zakażenie następuje droga kropelkową oraz przez kontakt bezpośredni i pośredni – przechodzi z człowieka na człowieka. Szybko rozprzestrzenia się w grupach i skupiskach ludzkich, a najwięcej zachorowań obserwuje się zimą oraz wczesną wiosną. Najbardziej zakaźny okres choroby to czas przed wystąpieniem wysypki(1-2dni)aż do jej ustąpienia (powstania ostatniego strupka). Ospą można się również zarazić od osoby która choruje na półpaśca. Od zakażenia do objawów mijają najczęściej 2 tygodnie. Charakterystycznym objawem jest wysypka- głównie zlokalizowana na skórze, ale zajęta jest także owłosiona skóra głowy i błony śluzowe. Oprócz wysypki pojawia się gorączka (najczęściej wysoka – do 39 stopni), uczucie osłabienia, rozbicia, utrata apetytu. Dziecko jest markotne, płaczliwe. Powikłania mogą pojawić się również u dziecka, które do tej pory było zupełnie zdrowe.

Owsica i glistnica – są chorobami pasożytniczymi. Owsica jest najczęstszą chorobą wieku dziecięcego. Aby doszło do zakażenia tymi chorobami musie dojść do połknięcia jaj pasożyta. Jaja owsika są bardzo trwałe – mogą przetrwać na bieliźnie, ręcznikach, pościeli, dywanach lub maskotkach. Jaja glisty też są odporne i mogą w sprzyjających warunkach przetrwać kilka lat w glebie. Najczęstszym objawem owsicy jest świąd odbytu głównie w godzinach popołudniowych i wieczornych. Oba pasożyty mogą powodować: bezsenność, bóle brzucha, utratę apetytu. Dziecko może łatwo się irytować, być rozdrażnione. W przypadku glistnicy objawem może być: kaszel, bowiem larwa z jelit wędruje do układu oddechowego. Aby zapobiec chorobom należy przestrzegać zasad higieny. Konieczne jest częste mycie rąk, dokładne mycie owoców i warzyw. Należy często prać ręczniki, bieliznę, maskotki, dywany. W przypadku infekcji leczyć należy wszystkich domowników i równocześnie zmieniać ręczniki i pościele(pranie w wysokiej temperaturze i prasowanie). Najczęściej po 2tyg. leczenie się powtarza.

Giardiozainaczej lamblioza. To choroba pasożytnicza, która uważana jest za najczęstsza przyczynę przewlekłych bólów brzucha i biegunek w wieku przedszkolnym. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową przez spożywanie posiłków zanieczyszczonych cystami pierwotniaków. Najczęściej choroba przebiega bezobjawowo. W innych przypadkach u dziecka pojawia się ból brzucha, biegunka, może pojawić się wysypka i utrata apetytu. Aby wykryć chorobę należy zbadać kał w kierunku obecności cyst pierwotniaka. Konieczne jest leczenie lekami na receptę.

Wszawica – jest chorobą pasożytniczą. Pasożyt- wesz głowowa żywi się krwią ludzką. Po ugryzieniu wysysa ją. W miejscu ukłucia powstają drobne swędzące grudki. Głównym objawem jest  świąd. Dziecko jest niespokojne, wierci się, drapie po głowie. Wszy są koloru szarego wielkości 2-3mm. Bytują na owłosionej skórze głowy, najczęściej nad uszami i karkiem. Wesz głowowa składa dziennie ok. 6-8 jajeczek, z których po 10 dniach wylęgają się pasożyty. Gnidy otoczone są lepką substancją, dzięki której ściśle przylegają do skóry czy włosa. Gnidy zabarwione są na biało i mierzą ok. 1 mm. Mogą nieco przypominać łupież. Dziecko z podejrzeniem wszawicy musi zostać odizolowane od grupy, gdyż istnieje ryzyko przeniesienia na inne dzieci. Do przedszkola dziecko może wrócić po przeprowadzeniu odpowiedniej kuracji.

Świerzb – to zakaźna choroba skóry spowodowana przez świerzbowce. Choroba przenosi się przez kontakt z osobą zakażoną, dlatego dziecko z podejrzeniem choroby powinno być izolowane. W przypadku choroby świąd pojawia się zwłaszcza na dłoniach, stopach, tułowiu. Największe nasilenie choroby pojawia się w nocy. Choroba wymaga specjalistycznego leczenia.

Borelioza z Lyme - jest chorobą odkleszczową. Kleszcze mogą być nosicielami krętków, które są sprawcą tej choroby. Inne nazwy schorzenia to choroba z Lyme lub krętkowica kleszczowa. Choroba obejmuje skórę, stawy oraz układ nerwowy i serce. Pierwszym objawem, który pojawia się zazwyczaj do 3 m-cy od ukąszenia jest wystąpienie rumienia wędrującego. Leczenie wprowadzone na tym etapie choroby zapobiega dalszemu jej rozwojowi. Rumień wędrujący może pojawić się w dowolnym miejscu na skórze (niekoniecznie w miejscu ukąszenia). Szybko powiększa się jego średnica i najczęściej w jego środku pojawia się przejaśnienie. Dziecko z rumieniem nie stanowi zagrożenia, jednak wymaga kuracji antybiotykowej.

Większość chorób zakaźnych jest bardzo zaraźliwa i łatwo przenosi się na kolejne dzieci. Dlatego chore dziecko należy jak najszybciej odizolować od grupy i nie lekceważyć pojawiających się objawów. Te, które  powinny wzbudzić nasz niepokój to:

  • Gorączka, stan podgorączkowy
  • Wysypka, rumień,
  • Świąd
  • Zaczerwienienie śluzówek oka, wydzielina ropna, silne łzawienie, biegunka,
  • Wymioty, ból brzucha,
  • Silny kaszel lub intensywny katar.

Rodzice powinni być świadomi, że w przedszkolu nauczyciel nie może podawać dziecku żadnych leków, bowiem po podaniu każdego leku może wystąpić niepożądana reakcja organizmu.

 

(na podstawie artykułu lek. med. J. Gładczak „Współczesne choroby zakaźne wieku dziecięcego”, Doradca Nauczyciela Przedszkola, nr 33).

 

 
« pierwszapoprzednia12następnaostatnia »

Strona 1 z 2
Ulti Clocks content
Naszą witrynę przegląda teraz 10 gości 

Kalendarz


Dzisiaj jest: Niedziela
19 Września 2021
Imieniny obchodzą
Alfons, Alfonsyna, January, Konstancja,
Sydonia, Teodor, Więcemir

Do końca roku zostało 104 dni.
Zodiak: Panna


Łącznie wizyt na stronie185962

Przedszkole Miejskie nr 20 z Oddziałami Integracyjnymi im. Smoka Felusia w Mielcu